Step out of the woods... into the light...
Σ’ αυτό τον κόσμο, ο οποίος είναι όλο και περισσότερο διασυνδεδεμένος, πρέπει να μάθουμε να αποδεχόμαστε ο ένας τον άλλον, πρέπει να μάθουμε να ανεχόμαστε το γεγονός ότι μερικοί άνθρωποι λένε πράγματα που δε μας αρέσουν. Μόνο με αυτό τον τρόπο μπορούμε να ζήσουμε – κι αν σκοπεύουμε να ζήσουμε μαζί και να μην πεθάνουμε μαζί, πρέπει να διδαχθούμε ένα είδος συμπόνιας κι ένα είδος ανεκτικότητας, κάτι που είναι εντελώς απαραίτητο για τη συνέχεια της ανθρώπινης ζωής σ’ αυτόν τον πλανήτη.
It’s hard to keep a cup of coffee down when there’s so much on your mind…
Κάποια στιγμή που θα καταλαγιάσει αυτή η θύελλα, θα σου πω τι είσαι για μένα…
Η προοπτικη ενος ταξιδιου, με την προσμονη της ανοιχτης θαλασσας ακομα, και αν ειναι για τον χειροτερο λογο που υπαρχει, ειναι μεγαλη ανακουφιση…
Άρχισες πάλι ανέκδοτα, τα επαρχιακά σου… Πίνεις το τσάι σου καυτό με δυο ζαχαρωτά… Αντίο γιαγιά. Πήγαινε να φτιάξεις τον τελευταίο σου κήπο…
«Αύριο πρόκειται ν’ ανέβω πάλι τον ανήφορο του παρόντος που έκλεψε για καλά το παρελθόν μου. Τίποτα δεν με κράτησε στην πόλη που μεγάλωσα… Σ’ ένα δρομάκι μόνο, δίπλα σ’ ένα ξεθωριασμένο σύνθημα, είχα μια συγκινητική συνάντηση με τον παλιό μου εαυτό…»
